Armando

Armando veelzijdige kunstenaar

Schilder, beeldhouwer, schrijver, dichter, violist, theatermaker, bokser: Armando (1929-2018) was het allemaal. Zelf zag hij al zijn bezigheden als één groot ‘Gesamtkunstwerk’. 

Armando werd als Herman Dirk van Dodeweerd geboren in Amsterdam, maar een paar jaar voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog verliet het gezin de stad om in Amersfoort te gaan wonen. Armando was elf jaar oud toen de oorlog uitbrak. Van dichtbij ervoer hij de verschrikkingen van het naziregime. Vanuit Kamp Amersfoort, gelegen in de bossen waar de jonge Armando vaak speelde, hoorde hij schoten en gevangenen schreeuwen. Ook de vrouwen die kaalgeschoren werden na de bevrijding maakten diepe indruk op hem.

De verf op zijn doeken bracht hij direct en met grote kracht aan. Ook vermengde hij de pasteus aangebrachte verf met zand of gips wat zijn schilderijen ook fysiek een zekere zwaarte gaf.

Een eigenzinnige kunstenaar

In de jaren vijftig en zestig drukte Armando als mede-oprichter van de Informele Groep en later de Nul-beweging zijn stempel op het Nederlandse kunstklimaat. Vlaggen en trappen waren onderwerpen die regelmatig terugkwamen. Veelal in dreigend zwart-wit. Pas vanaf 2000 gebruikte hij weer kleur in zijn schilderijen, vaak knallend rood of mysterieus blauw. 

Hij was een tomeloze kunstveelvraat, iemand met een ongekende scheppingsdrang. Ook verzamelde hij kunst van hedendaagse Nederlandse en Duitse kunstenaars, voor werken op papier. Een jaar voor zijn dood schonk hij deze collectie aan het Chabot Museum in Rotterdam. 

Eind jaren zeventig verhuisde hij naar Berlijn, om - zoals hij het zelf zou zeggen: ‘de vijand in de ogen te kijken’. De laatste jaren van zijn leven woonde hij in Potsdam.

Bij een brand in het Armando Museum in Amersfoort ging in 2007 een groot deel van de collectie verloren. Zijn werk is opgenomen in vele museale collecties, waaronder het Centraal Museum in Utrecht, het Cobra Museum in Amstelveen en het Kröller-Müller Museum in Otterlo.