Een schilderij om in te verdwalen, en niet alleen door het grote formaat. Het is een vroeg werk van Robert Zandvliet (1970), een van Nederlands meest succesvolle kunstenaars. Met dit krachtige doek refereert Zandvliet aan een schilderij van William Turner, de belangrijkste landschapschilder uit de Romantiek. Je zou kunnen zeggen dat het eerder een herinterpretatie van Zandvliet is dan een directe verwijzing. Maar de beweging is even levendig en wervelend. Zandvliet schildert met brede penselen waarmee hij korte streken zet. Dit geeft het werk een dynamische uitstraling, iets wat versterkt wordt door de hier en daar transparante verf. Die verf maakt hij zelf. Kenmerkend voor Zandvliet is namelijk dat hij schildert met tempera; verf die bestaat uit pigmenten en eidooier. Deze verf droogt relatief snel, dit stelt hem in staat om snel laag over laag te schilderen. Een andere eigenschap van tempera is de fraaie, matte afwerking.
Zandvliet is een onderzoekend schilder die graag experimenteert en in series werkt. In zijn schilderijen gaat het om gestileerde vormen en een atmosferische benadering van kleur. De rode draad in zijn carrière is het landschap. Hij schildert het landschap niet op een direct realistische manier, maar op geabstraheerde wijze. Het gaat hem om kleur, vorm en de wisselwerking tussen licht en schaduw.
Zandvliet is een veelgevraagd kunstenaar met tentoonstellingen over de hele wereld. In Nederland heeft hij grote solotentoonstellingen gehad in onder andere het Kunstmuseum in Den Haag, De Pont in Tilburg en het Stedelijk Museum in Amsterdam.