Job Hansen heeft een schilderstijl als geen ander. Het heeft ruimte, het ademt, het is pure vrijheid. Zijn werk heeft licht. Summier als het soms van opzet is, Job Hansen heeft de gave om je met een paar verfstreken mee te nemen naar een zomerse dag aan het Paterswoldse meer. Hansen was al vroeg -zij het wat zijdelings- betrokken bij de Groninger Ploeg. Maar volwaardig lid worden? Dat liet op zich wachten. Alhoewel hij sedert zijn schooltijd bevriend was met Johan Dijkstra, nauwe vriendschappelijke banden had met andere Ploeg-leden, en vanuit zijn hoedanigheid als bouwkundig tekenaar en architect zeer betrokken bij het artistieke proces van de Ploeg, trad hij pas in 1934 toe als kunstschilder. Hij werkte tevens als zeer verdienstelijk architect, waarbij hij zich comfortabel voelde bij de strakke, zakelijke geornamenteerdheid van De Stijl. In Groningen en daarbuiten zijn nog diverse gebouwen van zijn hand te vinden.

Job Hansen hield ervan om buiten te schilderen. Met z’n maat Jan Altink de paden op, de lanen in. Zo, met het paneel op schoot. Hij schilderde landschappen, bloemstillevens, waterpret. Hij werkte graag op triplex, dat hij eerst grondde met zinkwit. Dit zinkwit was zijn ‘zonlicht’. De Ploeg schudde de vaste vormen op – ze heetten niet voor niets ‘de ploeg’ – en zo experimenteerde men ook graag met verf en dragers. Job Hansen schilderde ook helemaal vrij: kwasten, mes, vingers, alles was geoorloofd. Ook lengde hij zijn verf aan met benzine; het zorgde voor de zo voor Job Hansen typische, ijle kleuren en er ontstond een verrassende transparantie. ‘Benzinerelles’ noemde Ploeggenoot Werkman deze werken. Hansen bekeek de wereld met wat vaseline op de lens en in volle zon. Hij ontdeed haar van lelijkheid, want daar moest hij niets van hebben. De levensvreugde is altijd prominent aanwezig in de schilderingen van Hansen. En ├╝berhaupt bij de Ploeg. Het moet een vrolijke toestand zijn geweest.

Job Hansen laat zich qua stijl niet vangen in een hokje, en heeft zich even individueel ontwikkeld als zijn mede-Ploeggenoten. Na de Tweede Wereldoorlog begint Hansen meer kleur te verwerken in zijn schilderijen. Het werk van Job Hansen is – evenals het werk van andere Ploeg-schilders – de laatste jaren enorm aan populariteit aan het winnen. En met reden. De sprekende kleuren, de ongecompliceerdheid, het plezier, de idylle; we snakken ernaar.