0529 - 469 280 woensdag t/m zaterdag van 11-17 uur en op afspraak

Blog

uitgelichte afbeelding

Karel Appel en zijn ongeremde kunst

26 10 2022

Expressie in kleur en vorm

De expressieve, helblauwe ogen van dit personage kijken de beschouwer indringend aan. Is het een man? Is het een vrouw? Bij dit schilderijtje van Karel Appel, getiteld Personage, doet dat er niet toe. Het gaat Appel om kleur en compositie. Het felle groen contrasteert prikkelend mooi met het oranjerood. De verf is met een paletmes pasteus op het doek aangebracht. Ogenschijnlijk met snelle bewegingen die lukraak lijken te zijn uitgevoerd. Lijken, want ondanks Appels beruchte uitspraak ‘Ik rotzooi maar wat aan’ en ondanks zijn wilde imago, zet hij wel degelijk elke streek verf zorgvuldig op het doek. Zijn kunstwerken zijn weldoordachte composities in uitbundige kleuren en met heldere lijnen. Hij wist heel goed wat hij deed.

Karel Appel is één van de invloedrijkste Nederlandse schilders uit de tweede helft van de 20e eeuw. In 1948 is Appel nauw betrokken bij de oprichting van Cobra, de invloedrijke kunstbeweging van kunstenaars, dichters en schrijvers. Hoewel Cobra als beweging slechts kort heeft bestaan – na drie jaar heft de groep zich met een afscheidstentoonstelling in Luik op – dreunt de invloed van Cobra op andere Europese kunstenaars nog lang na. Appel is een van de succesvolste Cobra-kunstenaars en mede dankzij zijn vitaliteit is hij het gezicht van Cobra. Zijn ongeremde kunst brengt een schok teweeg in het dan nog behoudende Nederland.

Blog

uitgelichte afbeelding

Piet van der Hem de societyschilder

10 10 2022

Aan tafel!

Met een gelukzalige, bijna devote blik, luistert de vrouw naar de violist aan hun tafeltje. Haar echtgenoot bestudeert vol overgave de menukaart (of is het de rekening?). Opvallend is het rode colbert, dat maakt de violist niet zomaar een personage, maar een belangrijke speler van dit kunstwerk.

Deze aquarel met potlood van Piet van der Hem, getiteld Romantisch diner, en is rechtsonder gesigneerd. De datering ontbreekt, maar de kans bestaat dat Van der Hem deze aquarel in Parijs heeft gemaakt.

In 1908 gaat hij namelijk dankzij een koninklijke subsidie naar de Franse hoofdstad. Hij huurt er een atelier in Montmartre. De nabije omgeving van het atelier inspireert hem mateloos. Van der Hem is vooral gefascineerd door het Parijse uitgaansleven, dat aan het begin van de twintigste eeuw bruisend en sprankelend is. Hij is dol op de kleine theaters in de buurt van zijn atelier en ter plekke maakt hij schetsen van het mondaine uitgaanspubliek. Hij sluit hiermee aan bij de onderwerpkeuze van zijn collega’s Jan Sluijters en Leo Gestel. In deze Parijse periode ontstaan zijn beste werken.

Na terugkeer in Nederland schildert Piet van der Hem in de Amsterdamse volksbuurten om het straatleven weer te geven. Ook werkt hij in Volendam en Katwijk. Hij is reislustig maar vestigt zich in 1918 definitief in Den Haag waar hij zich toelegt op het schilderen van portretten. Dankzij zijn grote vakmanschap is zijn naam als societyschilder snel gevestigd. Hij vereeuwigt ministers, leden van de koninklijke familie en Mata Hari. Ook maakt hij in 1937 een huwelijksportret van prins Bernhard en Juliana.

Blog

uitgelichte afbeelding

Cornelis Kloos

30 09 2022

Op wie zit deze dame te wachten? Komt haar geliefde naar Parijs? Het is duidelijk een vrouw van klasse. Met haar zelfverzekerde blik zit ze op een bankje op een perron in Parijs, haar handtas ligt nonchalant naast haar. Ze is gekleed in een eenvoudige, maar stijlvolle zomerjurk.

Cornelis Kloos (1895-1976) heeft voor dit olieverfschilderij vooral gewerkt met wittinten. Dat geeft het kunstwerk een ietwat koele uitstraling, maar tegelijkertijd oogt het sereen. Het schilderij is linksonder gedateerd 1933 en rechtsonder gesigneerd.

Aanvankelijk werkt Cornelis Kloos als tekenleraar. Pas als hij rond de dertig is, wijdt hij zijn leven volledig aan de kunst. Hij wordt dan ook lid van Pulchri Studio en de Haagse Kunstkring. Kloos is behalve schilder ook beeldhouwer.

Blog

uitgelichte afbeelding

Hendrik Johannes Weissenbruch meester van de wolkenpartijen

22 09 2022

Hendrik Johannes Weissenbruch

Dit stemmige op-en-top Hollandse landschap is van Hendrik Johannes Weissenbruch, de absolute meester van de wolkenpartijen. Terwijl de knotwilgen schuin staan van de wind, wandelt een boer met zijn koe langs de vaart. Het bijzondere licht wurmt zich een weg door het grijze wolkendek. De wolken en de molen weerkaatsen op het water, waar we ook een man in een boot ontwaren.

Het Hollandse polderland met zijn rivieren, vaarten en sloten is een geliefd onderwerp van Weissenbruch, die dankzij zijn opgeruimde karakter bekend staat als ‘Vrolijke Weis’.

Het hier getoond kunstwerk Poldervaart is een aquarel. Weissenbruch is een echte aquarellist, hij houdt enorm van dit medium. Zo is hij lid van twee kunstenaarsverenigingen die de aquarel als zelfstandig kunstwerk willen bevorderen met speciale verkooptentoonstellingen. In de jaren tachtig van de negentiende eeuw is Weissenbruch juist vanwege zijn aquarellen een populair kunstenaar. En hoewel waterverf de suggestie van snelheid oproept, is dat bij Weissenbruch niet het geval. Hij werkt lang aan één werk. Vaak legt hij een aquarel weg om er later, met frisse blik, weer verder aan te werken.

Weissenbruch krijgt de kunst met de paplepel ingegoten, hij is afkomstig uit een Haagse schildersfamilie. Als jongen gaat het al naar het Mauritshuis om zijn grote voorbeelden uit de zeventiende eeuw te bewonderen. Hij groeit uit tot een van de toonaangevende schilders van de Haagse School.

Bekijk hier alle werken van J.H. Weissenbruch uit onze collectie >>

Blog

uitgelichte afbeelding

Jan Roëde wegbreider van de moderne kunst

08 07 2022

Jan Roëde, verwondering in kleur
11 juni-3 juli 2022

Jan Roëde schildert zowel abstract als figuratief, in een speelse en naïeve stijl. De kunstenaar vindt dat kunst bevrijdend moet zijn, humoristisch, en wars van ernst en zwaarte. Voor hem spelen zijn kleuren daarin een belangrijke rol. Schijnbaar simpel en lichtvoetig, is de compositie altijd zorgvuldig opgebouwd.

Met zijn veelzijdig oeuvre behoort Jan Roëde tot de wegbereiders van de moderne kunst in het na-oorlogse Nederland. Hoewel zijn werk verwantschap vertoont met Cobra, besluit hij om zich niet bij deze groep aan te sluiten. Hij is liever op zichzelf, eigenzinnig en origineel als hij is.

Blog

uitgelichte afbeelding

Jan Rijlaarsdam schilder van stadsbeelden en barscènes

23 06 2022

Jan Rijlaarsdam, impressionist in hart en nieren

Jan Rijlaarsdam wordt in 1911 in Nieuwkoop geboren. Als boerenzoon moet Jan meehelpen op het land en in de stal. Later verhuist de familie naar Hilversum waar zijn ouders een melkzaak hebben overgenomen. Jan Rijlaarsdam krijgt een baan aangeboden bij de plaatselijke lijstenmaker Dekker, die hij in 1929 zal overnemen. In zijn vrije uurtjes schildert Rijlaarsdam in de omgeving van Hilversum.

In Amsterdam komt Jan Rijlaarsdam in contact met de schilder Jan Korthals waarmee hij diverse reizen zal maken. Dankzij een Koninklijke subsidie in 1932 kan Jan Rijlaarsdam schilderlessen nemen van onder andere Marie Mackenzie (leerling van Breitner). De verkoop neemt gestaag toe en Rijlaarsdam wordt lid van schildersverenigingen als ‘de Onafhankelijken’ en de ‘Gooische Schildersvereniging’. Bij genootschap ‘St. Lucas’ wordt zijn eerste naoorlogse expositie gereorganiseerd.

Jan Rijlaarsdam onderneemt vele buitenlandse reizen naar o.a. Frankrijk, Spanje en Marokko. Stadsbeelden, barscènes, bloemenmeisjes, clochards en markttaferelen zijn favoriete onderwerpen van de schilder. Hij schildert ze meestal met ingetogen kleuren en impressionistische toets. Later wordt zijn werk losser en het kleurgebruik soms feller. Werk van Jan Rijlaarsdam bevindt zich in het Singer museum in Laren en de gemeentelijke collecties van Hilversum en Amsterdam.

Blog

uitgelichte afbeelding

Kees van Dongen, de meest Franse schilder van Nederland

07 06 2022

Kees van Dongen (1877-1968) is misschien wel de meeste Franse kunstenaar van Nederland. Als jonge twintiger vestigt hij zich definitief in Parijs, waar hij al snel onderdeel uitmaakt van een groep avant-gardistische kunstenaars. Van Dongen wordt, tezamen met schilders als Henri Matisse en Georges Braque, beschouwd als een van de grondleggers van het fauvisme. Hij gebruikt aanvankelijk ongemengde, felle en contrasterende kleuren en stapt af van een natuurgetrouwe weergave: een huid kan net zo goed groen zijn, of paars.

Dit strandgezicht heeft Van Dongen geschilderd in Deauville, de mondaine badplaats aan de Côte Fleurie (Bloemenkust),waar de fine fleur zich graag laat zien. Van Dongen bezoekt Deauville voor het eerst in de zomer van 1913. Hij herkent in de zee, de lucht en het licht de jeugdige indrukken van zijn geboorteland. Evenals de vele in Parijs wonende kunstenaars en high society zou Van Dongen vrijwel elke zomer naar Deauville gaan om er te schilderen, én om er te genieten van het goede leven. Hij was er een graag geziene gast.

Dit strandgezicht is te dateren omstreeks 1929 en rechtsonder gesigneerd. Met trefzekere toetsen en expressieve kleuren schildert Van Dongen het zomerse strandvermaak van de Franse elite. Links speelt een kind met een emmer in het strand, terwijl moeder ontspannen leest in een strandstoel. Op de achtergrond zien we zwemmers in de zee. Waarschijnlijk is er een wedstrijd aan de gang. Het is druk op het strand; badgasten in zwemkleding en chic geklede mensen, iedereen kijkt naar het spektakel in de zee.

Behalve de blikvanger van dit schilderij. De meeste aandacht gaat uit naar de vrouw met haar fel rood-oranje badmantel, poserend voor twee strandtenten. Zelfbewust kijkt ze de toeschouwer aan. Kees van Dongen wordt internationaal gerekend tot de belangrijkste kunstenaars van zijn tijd. Zijn werk is onder andere vertegenwoordigd in het Museum of Modern Art in New York, het Museum of Fine Arts in Houston en het Rijksmuseum te Amsterdam.

Blog

uitgelichte afbeelding

Hendrik Jan Wolter schilder van Amsterdams stadsgezicht

23 04 2022

De in Amsterdam geboren Hendrik Jan Wolter (1873-1952) is bekend geworden met zijn luministische schilderijen. In 1895 schrijft de jonge Wolter zich in als student aan de Académie des Beaux Arts in Antwerpen. Hij begint zijn carrière, als zoveel schilders die aan een dergelijke instelling hun opleiding krijgen, met verhalende schilderijen in een realistische stijl. Onder invloed van Franse impressionisten als Claude Monet en Camille Pissarro ontwikkelt hij een kleurenpalet in neo-impressionistische, luministische stijl. Het licht en in het bijzonder het zonlicht speelt een belangrijke rol in zijn werk. Vanaf die periode schildert hij veel havengezichten waarmee hij veel faam verwerft.

Van 1923 tot 1938 is Hendrik Jan Wolter als professor verbonden aan de Rijksacademie voor Beeldende Kunsten in Amsterdam. Hij heeft in die tijd een atelier aan de Amsteldijk. Verschillende keren schildert hij het fantastische uitzicht dat hij heeft vanuit zijn werkruimte. En afhankelijk van het weer, het tijdstip en de wisselende seizoenen weet Wolter elke keer weer een compleet andere sfeer op te roepen. Deze Amstelgezichten worden gezien als hoogtepunten uit zijn oeuvre.

Op het hier getoonde winterlandschap, dat linksonder is gesigneerd, heeft het gesneeuwd. Een dun laagje verse sneeuw bedekt de straten. De lucht is grijs en je voelt dat het ijzig koud is. Aan de overkant van de Amstel zie je theater Carré liggen. De lange schaduwen verraden dat de zon – vanuit het oosten – nog laag staat en dat het nog ochtend is.

Blog

uitgelichte afbeelding

Edgar Fernhout en zijn abstractie

12 04 2022

Edgar Fernhout (1912-1974) groeit op in een artistieke omgeving. Charley Toorop is zijn moeder, Jan Toorop zijn grootvader. Kunstenaars als Mondriaan en Rietveld zijn bevriend met zijn moeder en komen bij hen thuis. Niet verwonderlijk dus dat Fernhout op jonge leeftijd ook gaat schilderen. Aanvankelijk maakt hij realistische schilderijen, maar zijn grote talent ligt in de abstractie.

Door zijn liefde voor het landschap is hij gaan experimenteren met licht. Dit leidt tot een versobering en abstrahering van zijn schilderijen. Vanaf de jaren zestig verdwijnen de realistische elementen uit zijn werk en maakt hij puur abstracte kunst.

De laatste jaren van zijn leven is zijn werk steeds meer verstild geraakt. Zoals ook het hier getoonde Ruimte, het schilderij dat hij een jaar voor zijn onverwachte overlijden heeft gemaakt. De compositie is opgebouwd met licht roze en blauwe blokjes die – laag op laag – her en der op het doek zijn geschilderd. Inspiratie voor deze werkwijze vindt Fernhout bij de fundamentele schilderkunst van onder meer de Amerikaan Robert Ryman.

Ook het vierkante formaat, kenmerkend voor een ‘late’ Fernhout, is een verwijzing naar de fundamentele schilders. Door deze beperking kan Fernhout zich nog meer focussen op de werking van kleur. Het aantal kleuren dat hij gebruikt, beperkt hij uiteindelijk tot slechts twee. Het gaat hem vooral om het schilderproces als zodanig.

Deze late Fernhout – rechtsonder gesigneerd met initialen en gedateerd ‘73 – is twee keer tentoongesteld in een museum. In 1990 in het Stedelijk Museum in Amsterdam en in 2009 in het Museum voor Moderne Kunst in Arnhem.

 

Blog

uitgelichte afbeelding

Karel Appel kunstwerk

24 03 2022

Karel Appel (1921-2006) is één van de invloedrijkste Nederlandse schilders uit de tweede helft van de 20e eeuw. In 1948 is hij nauw betrokken bij de oprichting van Cobra, genoemd naar de drie steden waar de kunstenaars, dichters en schrijvers vandaan kwamen: Kopenhagen, Brussel en Amsterdam. Hoewel Cobra als beweging slechts kort heeft bestaan – in 1951 heft de groep zich met een afscheidstentoonstelling in Luik op – dreunt de invloed van Cobra op andere Europese kunstenaars nog lang na. Appel is een van de succesvolste Cobra-kunstenaars en mede dankzij zijn vitaliteit is hij het gezicht van Cobra. Zijn ongeremde kunst brengt een schok teweeg in het dan nog behoudende Nederland.

Appel bewondert primitieve kunst, outsiderkunst en kindertekeningen. Hoewel zijn expressionistische werk abstract oogt, zijn er veelal figuratieve elementen aanwezig, vaak van  vrouwen, vogels of dieren. Dat is niet het geval in deze gouache uit 1960, afkomstig uit een Amerikaanse collectie. Vanaf 1957 reist Karel Appel regelmatig naar New York en blijft experimenteren. Dit leidt tot steeds abstracter wordende voorstellingen.

De titel van dit werk Compositie verwijst letterlijk naar wat het is: een compositie van kleurvlakken die lichtjes en hier en daar zijn overschilderd met witte, bijna transparante verf. De zwarte lijnen lijken lukraak te zijn aangebracht. Lijken, want ondanks Appels beruchte uitspraak ‘Ik rotzooi maar wat aan’ en ondanks zijn wilde imago, zet hij wel degelijk elke streek verf zorgvuldig op het doek. Zijn kunstwerken zijn weldoordachte composities in uitbundige kleuren en met heldere lijnen. Hij wist heel goed wat hij deed.